film og kaffi

Kaare og Leiv Magnus er to av favorittmenneska mine. Dei er og mine to store hatobjekter. For de som kjenner meg så veit de at eg har inga evne til noko som eingong liknar hat, så det er inga fare. Likevel, desse to står øverst på lista. Den imaginære, vel å merka. Når eg tenkjer meg om så er det vel kanskje ingen andre på den lista.

Grunnen til listeplasseringa? Kaare og Leiv Magnus har gjort meg lettlurt. Eg veit ikkje korleis dei har gjort det, for då kunne eg jo sikkert ha reversert det, men det har dei altså klart. Dei kokar stadig ihop eitt eller anna for å lura meg opp i stry.

Og det klarar dei. Med glans. Kvar gong. Det er det som er så frustrerande. Eg kjenner at eg vert sint innvendig. Men så er det det at eg kan ikkje det å vera sint heller. Eg får det berre ikkje til, oavsett kor hardt eg prøver. Det beste eg klarte i dag var å kasta ein samanklemt gork på dei.

Eg traff.

Når nåtiden og evigheten er en og samme ting

Idag var eg for fyrste gong på gudsteneste i mi lokale statskyrkje; Lambertseter kirke. Det var ei fin gudsteneste! Soknepresten tala om helgenane i det nye Jerusalem, og om korleis liturgien og gudstenesta er meir enn ei innpakking av preika, men ein stad der me kan sjå Gud.

Etterpå var det kyrkjekaffi med kaker og vannbakkels, og eg helste på ein heil haug med koselege menneske som fekk meg til å kjenna meg som heime med ein gong!

Eg vendte attende til nynorskverda med denne bloggposten, men engelsken fortset på min nyoppretta blogg: spøt. Her kjem, som den kjappe kanskje allereie har resonnert seg fram til, alle mine handarbeidsrelaterte greier til å verta posta frå no av. Velkomen innom!

Knitting - an Ice Breaker

Today I woke up to a snow-clad yard. New snow is beautiful (I spell that word in my head every time I write it... funny! Does anyone else?).

This evening, on my way back home (yes, I actually call my room at Lambertseter my home! I like it here. You are more than welcome to visit me.) from town, I sat down on my train and took out my knitting. An elderly lady sat next to me and commented on it. She had used to knit a lot before, but then her hands became unwilling to do such work. She once knit herself a winter coat! That's respect! Cannot see me doing that. Not on the train anyway. So we talked about knitting till she got off.

Yes, I am knitting socks again. And two hats on order (I really felt that was not the correct word to use, but I couldn't find any better ones...), and the baby jacket, and I will start a head band tomorrow, and I've an order for a pair of wrist warmers with pearls, and Christmas is closing in. Good.

And I drank a cup of black coffee today. *proud*

Luver

Jess. Eg er attende i verda til nynorsken.

Og eg strikkar luver. To på ein gong. Tihi! Og for ein gongs skuld har eg planer om å fotodokumentera prosessen. Litt inspirert frå hobbyforum kanskje.

Den fyrste luva er sjølvkomponert. Kitten Mohair frå SandnesGarn og 3,5 pinnar. Då eg la opp masker gløymde eg å fylgja med. Så det vart 164 masker i staden for 120 som eg hadde tenkt. Det var kanskje mindre lurt. Luva vert veldig stor...

Men eg har ein plan!


Fyrst tenkte eg at eg kunne tova luva etterpå. Men eg veit ikkje om garnet tovar, lite sannsynleg. Dessutan er det fletter, og det vert visst ikkje så bra. Så den nye planen er å bretta opp ribbekanten og leggja ein strikk imellom, så ribbekanten passar til hovudet. I toppen snurpar eg saman når nysta er tomt. Trur det vert ok.


Nummer 2!

Eg har meldt meg på luvealong på hobbyboden. Det vil seie at eg skal laga ei luve kvar månad dette året. Lurar på om eg klarar å halde ut...
Luva heiter Gemma Beret, garnet er Silja frå SparKjøp, og pinnane er 3, 4 og 4,5.

Eg tykkjer den ser knallfin ut!

Eg var på kaffimisjonen idag, saman med Margot-Helene. Ein nyopna kafe i same byggjet som kontoret til Normisjon Hordaland og Norkirken Bergen. Kjempekoseleg mann bak disken som gav meg varm sjokolade med etiopisk espresso. Den var god, så eg drakk opp heile sjølv! Ü

Kärleken, den store og skræmande

Therese, min dokompis på BiG, har no vorte gift. Dette skjedde laurdag 12. mai i Mortensrud kyrkje i Oslo. Erik, som no er ektemannen hennar, er pastor i Misjonskirken Betlehem i Oslo. Dei møttes i Grimstad for snart 2 år sidan. Klikk på biletet så får du sjå fleire!



Ark Beyer har ofte sitat frå ulike bøker rundomkring på vegger og liknande. På eit vindauge i Oslo sto dette:



om jeg har all tro så jeg kan flytte fjell, men ikke har kjærlighet - da er jeg intet



Og apropos kjærleik...

Eg har gjort eit nytt forsøk på kaffi. Denne gongen var det is som skulle hjelpa. Takk til Erlend Frøen. Ei stor skei is i munnen med ein påfølgjande slurk kaffi. Det gjekk med om lag ein halv liter is. Og eg var nokså kvalm etterpå... Og magen var i ulage. Og eg gløymde å eta resten av dagen. Det var ikkje så veldig fin tur på nattoget mellom Oslo og Bergen den natta. Ikkje fekk eg sova når eg kom fram til Bergen heller. Kaffien var langtidsvirkande. Men no er eg attende til det vanlege! Og eg likar definitivt ikkje kaffi no heller! Sjølv om eg nok må innrøma at den vart mindre beisk etter ein halv kopp... Eg kan faktisk augna målet langt, langt, langt, langt der framme.



Over til noko heilt anna: Eg treng å få eit oversyn over kven i min lesarkrets som veit kva KGB er. Her er kommentarboksen tilgjengeleg.