Ferdige handarbeidsprosjekt

No tenkte eg at det var på tide med nokre bilete att. I tidlegare innlegg har eg presentert undervegsprosjekt, og no er dei ferdige. (Eg har faktisk INGEN ufoar!!!)

Fyrst, den sjølvkomponerte luva i Kitten Mohair. Som planlagt har den no fått ein strikk inni den oppbretta ribbekanten. Her er før, undervegs og etterbileta:

To prosjekt som no er ferdige. Den fyrste Odessa-luva mi har fått ny eigar som likar den veldig godt. Det er eg glad for. Ü



Og den halvferdige veska er her vist samansydd. Den er har no vorte tova (mykje meir enn eg hadde tenkt, men det går jo bra), og den har fått ein hekla blome til pynt på kvar side. Men dette har eg gløymt å ta bilete av. Veska vart litt stor i opninga, så eg har planar om å strikka ein liten klaff som skal festast med ein knapp. Men det får bli ein annan dag.

Tagged!

Ta opp den boka som er nærast deg. Slå opp på side 123 og finn den femte setninga. Skriv ned dei neste tre setningane. Tag fem personar, og fortel kven som tagga deg.

Grrreitt. Eg er nett i gang med å lesa "Den siste tempelridder" av Raymond Khoury. Men eg er ikkje komen lengre enn til side 87 endå. Så eg er ikkje så sikker på om eg vil bla fram... Jaudå, okei.

Det hadde vært hans forslag å leie inn Gus Waldron. Han var blitt bedt om å finne en stor og tøff person som kunne ri på en hest, så han hadde tenkt på Gus. Greit, vel visste han at Gus kunne være en villmann noen ganger, men han hadde ikke regnet med at han skulle gå bort å hogge hodet av et menneske med sverd.

Hmmm... Ja, slik vart det. Blodig bok. Eg har meldt meg inn i 3 ulike bokklubbar i løpet av under eitt år. Denne boka var i ein av velkomstpakkane. Telefonselgjaren sa at om eg likte Dan Brown så kom eg garantert til å lika denne boka. Eg likte Dan Brown.

Det er så heise varmt for tida! Og eg arrangerar voggesong.

Til saka: Linda tagga meg, og eg taggar Margot, Tone, Leiv Magnus, Torgeir og Liv Iren.

When I fall

Ein song av den kristne popartisten Rachael Lampa heiter When I fall. Kvar gong eg høyrer denne songen vert eg optimistisk og takksam. Refrenget på songen går slik:

When I fall, when I fall,
I know where I'll be landing.
When I fall, when I fall,
You will be standing.
When I fall...

When I fall, når eg fell. Ikkje den eine gongen men kvar gong. Det kjem til å skje om att. Det er menneskeleg å feila. Men eg veit kor eg landar. Det er det som er bra. Og Jesus fell ikkje. Han står og tek imot meg. Kvar einaste gong som eg fell! Det gjer meg takksam.

Nyhende

Det kan sjå ut som om det er skrekkeleg lenge sidan sist eg la inn bilete av handarbeida mine her. Det var jo dumt. For eg strikkar jo mykje! Og heklar litt innimellom. Så no kjem ein oppdatering. Ser du noko nytt forresten?

For ikkje å skræma deg heilt av så syner eg i fyrste omgang berre luvene frå "Luer for huer", knit-a-longen på Hobbyboden.

Januar: Gemma Beret, strikka i Silja


Februar: Lake Park Hat strikka i Silja


Mars: Hand Made Hat strikka i Gullgarn


Mars: Robins Blue Egg Hat strikka i Topp't'Tå

No er mamma eigar av denne luva.

April: Short Rows Wavy Hat strikka i Alfa med glitter



Mai: Nottingham strikka i dobbel Silja


Andre kategoriar av handarbeid kjem då ein annan dag.

Tankar i sola

Våren er komen til Bergen og eg prøver så godt eg kan å kombinera solsleikjing med eksamensførebuing. Lettare sagt enn gjort.

Igår var eg saman med Ida (M. Venås) store delar av dagen. Ho har vore i Ecuador sidan påsken. Ho er brun. Det er ikkje eg. Særleg ikkje ved sidan av Ida. Så eg prøvde å overtyda meg sjølv om at det ikkje gjorde noko med å fortelja at før i verda, då var det eit teikn på rikdom å vera kvit. Det tydde nemleg at ein ikkje trengde å vera ute i sola og arbeida, men at ein kunne sitja i skuggen med eit broderi. For den som likar den slags.

Då sa Ida at det er litt sånn i Ecuador no faktisk. Ei ho kjende der borte gjekk for å setja seg i skuggen etter berre ei lita stund på stranda. Ho ville ikkje ha meire farge.

Kanhende var dette årsaken til at nordmenn ikkje syntest at negrane i Afrika var verd noko særleg i fyrstinga. Ein var van med at dei som talde i samfunnet haldt seg bleike og kvite året rundt.

Men når snudde dette? Og kan det vera eit teikn på at rasismen ikkje lenger "sit fast" i kulturen på nokon måte sidan det no er om å gjera å få farge på kroppen? Gotherar og andre som går kledde i svart året rundt framhevar den lyse hudfargen, kva fortel dette?

Dette var djupe tankar...